Zapraszam do najlepszego i najstarszego w polskim internecie serwisu o kotach!

Koty, kotki, koteczki

 

SerwalSerwal

Serwal (Leptailurus serval lub Felis serval)- ssak z rodziny kotowatych, rzędu drapieżnych. Jest spotykany na południe od Sahary. Jego ciało jest smukłe, kończyny długie.

Występowanie

Kot ten zamieszkuje tereny Afryki znajdujące się na południe od Sahary. Najbardziej odpowiadają mu wilgotne obszary porośnięte wysoką trawą, najlepiej w pobliżu rzeki. Nie spotkamy go na pewno w lesie tropikalnym ani na terenach całkowicie pustynnych. Zasięg występowania gatunku nie obejmuje także południowego krańca kontynentu. Niegdyś serwale zamieszkiwały również okolice gór Atlas w północno-zachodniej Afryce.

Wygląd

Kolor futra, smukła sylwetka i długie nogi upodabniają serwala do geparda. Sierść serwala jest jasnożółta, ozdobiona czarnymi cętkami. Dość krótki, sięgający pięt ogon zdobią czarne plamki i pierścienie. Niekiedy można również spotkać całkowicie czarne serwale. Długość ciała serwala wynosi 60-100 cm, długość ogona – 30-45 cm. Serwal jest kotem wysokim (średnio 60 cm w kłębie) i lekkim (7-18 kg). Samice są z reguły mniejsze od samców.
Choć na pierwszy rzut oka nogi serwala przypominają kończyny geparda, natura wyposażyła te dwa gatunki w długie łapy w zupełnie innym celu. Gepard ma długie kości przedramienia, które czynią go szybkim sprinterem. Serwal nie biega szybciej niż przeciętny kot. To nie wydłużone przedramiona, ale długie stopy sprawiają, że serwal jest wysoki. Taka budowa nóg czyni z tego kota wspaniałego skoczka, a także zwiększa zakres widoczności w bardzo wysokich trawach, w których zdecydowanie najlepiej się czuje.

Uszy serwala są bardzo duże, czarne i ozdobione jasnymi plamkami (po jednej na każde ucho). Ponieważ oddają ciepło całą swoją powierzchnią, są dla kota niezastąpionym w afrykańskim upale systemem chłodzącym. Jednak przede wszystkim stanowią najdoskonalsze w kociej rodzinie urządzenie nasłuchowe. To słuch, a nie wzrok jest najważniejszym zmysłem serwala.

Pożywienie

Serwale polują głównie na zające, wiewiórki, góralki (małe ssaki afrykańskie), węże, jaszczurki, kretoszczury, żaby, owady a także ptaki (bażanty, flamingi, wikłacze czerwonodziobe, cyraneczki). Serwal nie waha się także przed wejściem do wody w celu złapania np. kilku żab. Długie łapy i silne mięśnie serwala pozwalają mu na wykonywanie skoków na wysokość 3 metrów. Będąc świetnym skoczkiem, kot ten potrafi złapać siedzącego na gałęzi albo nisko przelatującego ptaka. Czuły słuch oraz techniki polowania dostosowane do rodzaju zdobyczy czynią z serwala wyjątkowo skutecznego myśliwego. Podczas gdy innym gatunkom kotów udaje się upolować średnio jeden posiłek na dziesięć prób, aż połowa ataków serwala kończy się sukcesem.

Tryb życia

Serwale, podobnie jak większość kotowatych, są samotnikami. Terytorium tego drapieżnika obejmuje zwykle powierzchnię 10-30 km2, z tym że rewiry samców są większe niż tereny patrolowane przez samice. Chociaż terytoria kilku serwali mogą nakładać się na siebie, koty te są raczej aspołeczne. Samice spotykają się z samcami jedynie w okresie rui.

Serwale mogą być aktywne o różnych porach. Najczęściej polują o zmierzchu, ale nie wahają się wyruszyć na łowy w ciągu dnia, jeśli zwierzę będące ich zdobyczą jest w tym czasie aktywne. Dzienne łowy i patrole preferują także kocice wychowujące młode. W nocy wolą chronić swoje potomstwo przed dużymi drapieżnikami wyruszającymi na łowy w świetle księżyca.

Rozród

Dojrzałość płciową osiągają serwale w wieku 2 lat.
Ciąża samicy serwala trwa ok. 74 dni. W miocie rodzi się od jednego do pięciorga kociąt; najczęściej jednak nie więcej niż troje. W momencie narodzin ważą ok. 250 gramów. Młode pozostają z matką przez około rok. Ssą przez 4-5 miesięcy, a kiedy wystarczająco podrosną, kocica pilnie uczy je „serwalich” technik łowieckich. Na wolności drapieżnik ten żyje zwykle do 17 lat. Sędziwego wieku 20-23 lat dożywają serwale z ogrodów zoologicznych.

Serwal i człowiek

Serwal stosunkowo łatwo daje się oswoić. Zauważyli to już starożytni Egipcjanie, którzy chętnie przywozili te koty z południowych rejonów swego kraju. Były one mile widziane zarówno na polowaniach na ptaki, jak i w świątyniach, w których czczono kocie bóstwa.
Także dzisiaj dość liczna grupa ludzi trzyma w domach serwale. Niestety, często są to osoby nieodpowiedzialne, które nie mają pojęcia o wymaganiach dzikiego kota. W takich wypadkach serwale są w końcu oddawane do ogrodów zoologicznych albo, co gorsza, męczą się w czterech ścianach, często nie mając w miarę rozległej przestrzeni umożliwiającej odpowiednią ilość ruchu. Niejednokrotnie dzikie koty są kupowane przez ludzi bogatych jedynie na pokaz, dla „szpanu”. Najwięcej serwali (i w ogóle dzikich zwierząt) mają w domach Amerykanie.
Z krzyżówki serwala z kotem domowym powstała w USA nowa rasa – savannah.

Serwale raczej nie popadają w konflikty z miejscowymi rolnikami i hodowcami zwierząt domowych. Często są wręcz mile widziane jako doskonali tępiciele gryzoni.

Ochrona

Serwal jest chroniony prawem międzynarodowym, m.in. przepisami Konwencji Waszyngtońskiej (CITES). Na 14 podgatunków 13 jest zagrożonych (w tym jeden z nich, północnoafrykański, znajduje się na skraju wymarcia). Podgatunek południowoafrykański wyginął. Niestety, tylko w 9 na 41 krajów, w których żyją serwale, obowiązuje całkowity zakaz polowania na te koty.

Ciekawostki

  • Międzygatunkowe hybrydy kota domowego z serwalem dały początek rasom kotów: Ashera i Savannah.
  • Długość życia: 19 lat.


Dane i zdjęcia dzięki:
http://www.kot.net.pl
http://www.wikipedia.pl

 

Dzikie Koty - spis stron

Strona główna

Twoja wyszukiwarka

Podziękowania  |  Regulamin strony  |  O nas  |  Kontakt

Copyright © 1999-2011 Cats'n'Kittens. All Rights Reserved.